Γιατί τόση έλλειψη εμπιστοσύνης στην αλλαγή φάσης;

Η τρέχουσα προεκλογική εκστρατεία έχει μια νέα μορφή .Ο οιονεί κυβερνητικός Συριζα ψηλαφεί τα απτά ,συγκεκριμένα όρια της κυβερνητικής του πρότασης με καθημερινές αλλαγές και διευκρινήσεις. Πρόκειται για μια καλοδεχούμενη αναπροσαρμογή η οποία δεν είναι δίκαιο να κριθεί με κριτήρια "συνέπειας" αλλά με κριτήρια ευθύνης.Η έγκληση για ασυνέπεια είναι ύποπτη πρόσκληση για να απομακρυνθεί η αριστερά από οποιαδήποτε κυβερνητική θέση. Ταυτόχρονα η έγκληση αυτή υποτιμά τις κεκτημένες δομές  και την οργανική ενσωμάτωση της Ελληνικής κοινωνίας στο Ευρωπαϊκό οικονομικό , πολιτιστικό γίγνεσθαι.

 Οι φόβοι της καθεστηκυίας τάξης έχουν υστερικό χαρακτήρα. Αναπνέουν κάτι από τον κομμουνιστικό κίνδυνο των Απριλιανών και τα κρυφά όπλα της ΕΔΑ. Μια ματιά στις νέες αριστερόφωνες κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής αρκεί. Ο κομμουνιστής συνδικαλιστής Λούλα και η πρώην ένοπλη Ντίλμα Ρούσεφ οδηγούν τη Βραζιλία στην παγκόσμια οικονομική πρωτοπορία, ο Τσάβες εκτός από τα πετρέλαια ( όποιος βρει πετρελαιοπαραγωγό χώρα χωρίς ισχυρό κρατικό έλεγχο ας μας στείλει e mail)  δεν έχει πειράξει ούτε τα parking της τοπικής βιομηχανίας η οποία ανθίζει εντός ενός λαϊκιστικού ρητορικού αντικαπιταλισμού ενώ ο Μοράλες ανοίγει δρόμους με βραζιλιάνικα funds δυσαρεστώντας  τους ινδιάνους υποστηρικτές του. Τριάντα χρόνια πριν μια μερίδα της αστικής τάξης δεν έδωσε δεκάρα τσακιστή για τους γραφικούς Γκανταφισμους του Ανδρέα και σε χρόνο dt βρήκε ένα αποδεκτό συμβιβασμό ,σε αντίθεση τους δεινόσαυρους που απέδρασαν. Ενώ ,όλοι κάνουν πως δεν βλέπουν πως το απόλυτο icon της εγχώριας κυβερνώσας αριστεράς είναι ο Χριστόφιας του γνωστού πρότυπου  κομμουνιστικού κράτους  Cyprus.

Σε μια αριστερή κυβέρνηση ,το πρόβλημα δεν θα είναι η αντίσταση  του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα αλλά η κρατική αδράνεια . Είναι  τέτοια η λειτουργία του Ελληνικού κράτους, τέτοιος ο κατακερματισμός των συμφερόντων έτσι ώστε τελικά η δυνατότητα κάποιου να κυβερνήσει, είναι αναγκαστικά υπό διαρκείς αιρέσεις. Αν εξαιρέσει κάποιος το ΑΣΕΠ οι θεμελιακές αλλαγές στη δημόσια διοίκηση την τελευταία τριακονταετία είναι περιορισμένες. Αυτό σημαίνει ότι η σχετική αυτονομία της είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο φαίνεται. Η κομματικοποίηση δεν είναι η ουσία της αλλά το εργαλείο  της " αυτονομημένης " διοίκησης. Το βαθύ ελληνικό κράτος είναι έτοιμο να αναμετρηθεί  , με μια κυβερνώσα αριστερά μέσω της κλασσικής και πάντα νικηφόρας στρατηγικής του:  της συναίνεσης , της οικειοποίησης της επίθεσης φιλίας προς  την εκάστοτε επερχόμενη κυβέρνηση .Ήδη η ανάλυση των αποτελεσμάτων αποδεικνύει ότι η ασθμαίνουσα δημόσια διοίκηση ,οι Δεκο  , ο ευρύς δημόσιος τομέας, είναι έτοιμοι να ξεπαστρέψουν στο πι και φι,   μέσω της επιθετικής συναίνεσης και κολακείας,  την  επερχόμενη αριστερή διακυβέρνηση.

 Είναι τέτοια η βαθύτερη δυσανεξία της κοινωνίας ,έτσι ώστε  ένα πλέγμα συμφερόντων , ροών και ιδεολογημάτων αποκαλούμενο συμβατικά κρατικισμός της εργασίας ( σε αντιστοιχία με τον κρατισμό του κεφαλαίου ) δεν είναι σε θέση να επιβάλλει την ατζέντα του ,έστω και αν ο  ΣΥΡΙΖΑ του κλείνει το μάτι. Ο λόγος είναι απλός , δεν μπορούν να γίνουν ένα εκατομμύριο διορισμοί ούτε να δημιουργηθούν τόσα νέα προστατευμένα επαγγέλματα. Το πρόβλημα είναι πως κλείνοντας το μάτι προς ένα κρατισμό της εργασίας ελκύεται και ο τυπικός κρατικός καπιταλισμός των " λοιπών λειτουργικών δαπανών του δημοσίου". Έστω   και αν κάποιοι εντός Συριζα φαντασιώνονται ένα σοσιαλισμό των Δεκο, αυτό είναι αδύνατο, ιστορικά και δυναμικά απραγματοποίητο. ´Ένας οικονομικός φιλελευθερισμός είναι ο μονόδρομος μιας κυβερνητικής αριστεράς. Το πρόβλημα δεν είναι αν θα τον ακολουθήσει αλλά με ποια διανοητικά, επιστημονικά, ιδεολογικά εργαλεία θα τον δικαιολογήσει. Ίσως οι διαδρομές των παλαιών ανταρτών της Βραζιλίας που μειώνουν τη φτώχεια και καθοδηγούν τους Brics έχουν κάτι να μας πουν.

Μια κυβέρνηση της έλλογης αριστεράς ΣΥΡΙΖΑ, Δημαρ με εξωτερική βοήθεια των Οικολόγων και της πρωτομνημονιακής Κατσέλη ,θα μπορούσε να προσφέρει ένα αναγεννητικό σοκ. Αν δεν γίνει κανένα ατύχημα του τύπου Greuro ,είναι πιθανόν μια κάποια αναγέννηση να έχει ίσως δρομολογηθεί από τα κάτω.

 Γιατί τόση έλλειψη εμπιστοσύνης στην αλλαγή φάσης;

 Το περίγραμμα μιας κυβερνώσας αριστεράς εμπεριέχει μεταρρυθμίσεις στα όρια του αυτονόητου. Η πρόθεση φορολογικής δικαιοσύνης έχει ένα αρχικό παιδισμό ,παραγνωρίζοντας ότι οι υποψήφιοι φοροδότες την κοπανάνε εν όψει φόρων πριν καν κατατεθεί το νομοσχέδιο ,  αλλά κινείται στις ρητορικές συντεταγμένες του μνημονίου.

Αν υιοθετήσουμε την συρμική ,ακατάλληλη για σοβαρή κριτική, ορολογία του "νεοφιλελεύθερισμου"  τα  μνημόνια είχαν εξαιρετικά «αντινεοφιλευθερα» χαρακτηριστικά : φορολόγησαν στο πρότυπο της κινέζικης μαγειρικής , όπου " οτιδήποτε πετάει, περπατάει, έρπει, τρώγεται". Ο  συμβατικός αντιμνημονιασμός θα γίνει ακούσια ένας τυπικά  ευρύς φορολογικός φιλελευθερισμός με ελάφρυνση φόρων προς μεγάλες μερίδες της κοινωνίας και ,τυπικά ,μνημονιακός αλά Τόμσεν ,όσον αφορά την μαύρη οικονομία.

Οι διανοούμενοι της συντήρησης που επισείουν σενάρια τρόμου κινούνται με βάση τον πιο πρωτόγονο ιστορικό ντετερμινισμό των οικονομικών σταδίων αλά Diamat. Δεν μπορούν να δουν εξελίξεις μέσω ακούσιων συνεπειών , τις τελετουργικές διακηρύξεις που έχουν κοινωνικοθεραπευτικό και όχι λειτουργικό δεσμευτικό χαρακτήρα, και  τις βαθύτερες ροπές της Ελληνικής κοινωνίας που είναι εγγενώς δημιουργικές ,επεκτατικές. Το βαλκανικό μεταοθωμανικό ψευδοκράτος ,μετά από το παγκόσμιο ρεκόρ πέντε χρόνων συνεχούς ύφεσης έχει μεγαλύτερο Αεπ ,από όσο τα ισοδύναμα πληθυσμιακά Ουγγαρία ,Τσεχία που απόλαυσαν πλήρως τους όλους τους χυμούς της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης σε καθεστώς ασφάλειας και σταθερών συνόρων. Ο  τόπος και οι άνθρωποι εδώ έχουν ιδιόμορφη πολλαπλή ενέργεια , βέβαια άλλου  τύπου από αυτή που φαντασιώνεται η ΧΑ. Το   αναγεννησιακό σοκ είναι αδήριτη αναγκαιότητα πολύ πιο σημαντική από αυτόν που θα την καθοδηγήσει .Έστω και αν αυτός δεν έχει σαφή κατανόηση για πιο ιστορικό κύμα διαχειρίζεται. Υπάρχει ένα ιστορικό παράδειγμα που οι εκσυγχρονισμοί δεν έγιναν με στοιχεία ετερογένειας, ενδεχομενικότητας, αυθόρμητου   συγχρονισμού;

 Ήδη οι μετεκλογικές συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν κάτι ενδιαφέρον .Ένα ετερόκλητο πλήθος πολλαπλών προελεύσεων και προσδοκιών δημιουργεί μια κοινωνική δυναμική πέραν και υπεράνω της πιο κρατικιστικής αυταπάτης. Οι κατατεθειμένες προσδοκίες κατασκευάζουν από μόνες τους τις συντεταγμένες μιας τυπικής ευρωπαϊκής οικονομίας με λελογισμένες κρατικές παρεμβάσεις και μοναδική διέξοδο στην καινοτομία, την εξωστρέφεια, τη δημιουργικότητα. Στο προφίλ των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ το  8 % δηλώνουν φιλελεύθεροι....

Εικόνα: Romare Bearden

Σκέψεις για τις Ευρωεκλογές( 17/6/2012)

Μετά το exit poll της 6 Μαίου βαδίζουμε σε εκλογές χωρίς δικαιολογίες. Ο Σαμαράς προσπαθεί να στήσει  μια γιγαντομαχία αριστεράς δεξιάς με λεξιλόγιο Tele City αποκαλύπτοντας την οργανική  ,ενδογενή ένδεια του συντηρητικού χώρου .Αντιστοίχως ο Τσίπρας διευρύνει αμφίπλευρα την δυναμική του Κυβερνοσύριζα προκαλώντας σχετική ευφορία αλλά και ενίοτε αμηχανία στον αυθεντικό Συριζα.

 Οποίος κάνει κριτική για ασάφειες, πολυγλωσσίες , παλινδρομήσεις σε κόμμα που διεκδικεί την εξουσία ,συνειδητά κάνει μια μικρή απάτη. Η διεκδίκηση της εξουσίας γίνεται πάντα απο συνασπισμούς πολλαπλών συμφερόντων με διαφορετικές προσδοκίες και ενδιαφέροντα. Ο Κυβερνοσύριζα πλέον πέρασε στην κατηγορία των πολυσυλλεκτικών κομμάτων και επομένως είναι καταστατικά πολύγλωσσος. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τις διάφορες Λαφαζάνη  Σταθάκη εν ´ όψει κυβερνητικής αλλαγής. Δηλαδή οι διαφορές Χατζηδάκη Γιακουμάτου είναι μικρότερες ;Η επερχόμενη επιστροφή Μπακογιάννη δεν δημιουργεί ζητήματα πολυγλωσσίας ;

Η Σαμαρική ατζέντα μας γυρίζει στο σαράντα ενώ το ογδόντα κάνει φιλότιμες προσπάθειες να επανέλθει μέσω Στρατούλη. Η ευρύτερη  δεξιά κατασκευάζει ένα  δίλλημα Ευρώ το οποίο δεν αφορά περίπου ένα εκατομμύριο οικογένειες ανέργων τουλάχιστον, ενώ το δίλλημα ναι η όχι στο μνημόνιο αφορά τους πάντες: απλά μαθηματικά δείχνουν ποιό δίλλημα κερδίζει. Σε πλεονεκτική θέση ευρίσκεται προφανώς ο  Τσίπρας με μια πρόταση ελπίδας, ενώ ο Σαμαράς επενδύει στον φόβο των ήδη φοβισμένων.

 Η πρόταση ΣΥΡΙΖΑ έχει μία και μοναδική δυνατότητα επιτυχίας: να γίνει το ορόσημο μιας Ευρωπαϊκής επανεκκίνησης. Αλλιώς η  νίκη του  θα γίνει  το δυνητικό ισοδύναμο του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» σε συνθήκες 2012. Η μέχρις στιγμής διεθνοποίηση του είναι επιτυχής Παρουσιάζεται ως Ευρωπαϊκός ταραξίας, αλλά ως τέτοιος ενδιαφέρει ακόμα πιο πολύ. Η μιντιακή συνθήκη λειτουργεί υπέρ του ,καθώς το νέο ή περίεργο πάντα ελκύει .Ένας  ισχυρός μετεκλογικός ΣΥΡΙΖΑ χωρίς διεθνή ερείσματα ,ακουσίως θα γίνει ο μοιραίος παίκτης σε μια νέα βαλκανική τραγωδία.

Η ουσία της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ προς το εσωτερικό , σήμερα έχει σχεδόν δευτερεύουσα αξία. Έχει την ιστορική υπεροχή του νέου, του λυτρωτικού, του ανοίγματος. Η μορφή της πρότασης  του είναι πολύ πιο σημαντική από το περιεχόμενο της. Η εσωτερική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ πλέον είναι πέραν του ελέγχου του. Έχει σαφή στοιχειά ενός αυτονόητου ορθολογισμού στο κράτος (έλεγχος δημοσίου χρήματος προς τράπεζες) , επικίνδυνες σιωπές για τις εσωτερικές δυσπλασίες  (συντεχνίες, κινήματα "όχι στην αυλή μου") και ένα γενικό περίγραμμα ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας των seventies .Η ευμενής η δυσμενής κριτική είναι εύκολη, καθώς ο προγραμματικός  λόγος έχει τα πάντα. Διαλέγεις και παίρνεις.

 Αν ο ΣΥΡΙΖΑ όμως, δεν εξασφαλίσει ορατές σαφείς ή και  έμμεσες ευρωπαϊκές συναινέσεις , μέσω ισχυρών συμβολικών στηριγμάτων (Delor,Prodi,Holland) ,τότε θα επωμισθεί ακουσίως  τις προσδοκίες ενός εκρηκτικού ετερόκλητου πλέγματος με ισχυρή εσωστρέφεια. Χωρίς σαφές Ευρωπαϊκό στίγμα οι χειμαζόμενες ομάδες δεν θα ανακουφίζονται  ούτε καν με το σοσιαλιστικό άρωμα Pasokeighties.Το μεθεπόμενο ιδεολογικό στίγμα θα είναι ένας κοσμικός  Ερντογανισμός  αλά Υounanistan.

 Καθώς βαδίζουμε στις εκλογές ,η πιο επιθυμητή εξέλιξη είναι να μετατραπούν σε αυθεντικές Ευρωεκλογές . Τα κόμματα να μας παρουσιάσουν τους εταίρους τους,  τις ευρωπαϊκές οικογένειες τους, την ευρωπαϊκή διάσταση των πολιτικών τους. Ας προκαλέσουμε διεθνή  θόρυβο, παγκόσμιο ενδιαφέρον, κάμερες, τηλεοράσεις ανταποκρίσεις, συνεντεύξεις στα μεγαλύτερα δίκτυα .Ας γίνουν οι εκλογές μας , το "γεγονός" του Ιουνίου παγκοσμίως. Αυτό θα εντείνει την αυτοκατανόηση μας ,εντός ενός Ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Αυτό θα σχηματοποιήσει καλύτερα το Συριζαικο " δεν μας διώχνουν" και το Megasamaras " μη παίζετε με την φωτιά". Το να μαθαίνουμε τι γίνεται στις Βρυξέλλες μέσω Mega είναι σαν να ζητάμε προγνωστικά ιπποδρομιών από τους παράνομους brokers.

Το ότι είμαστε πρώτη είδηση , δεν αρκεί Μπορεί να τους αφορoύμε ως ενδοευρωπαικό πρόβλημα προς επίλυση αλλά και ως Euroahmadinezad που μπορεί να πυροδοτήσει τον πύραυλο .Ο μοναδικός τρόπος να κατανοήσουμε το momentum , το πως μας περιεργάζονται,  είναι να ψηφίσουμε ως Ευρωπαίοι. Πρέπει να σταθμίσουμε αν είναι αλήθεια οτι μπορούμε  να κρατήσουμε την Ευρώπη χωρίς ένα μικρό ταραξία, ή αν ο μικρός ταραξίας θα πυροδοτήσει ευρύτερες αλλαγές προς το καλύτερο. Η προεκλογική εκστρατεία ας διαυγάσει αυτό το περίπλοκο ερώτημα.

Σάββατο 19 Μαίου .Σιωπηλή διαδήλωση αγωνίας :Ναι στην πολιτική σύγκρουση σε μια συγκροτημένη Ελλάδα

Μετά τα αποτελέσματα των εκλογών , είναι φανερό πως διαλύεται ραγδαία το υλικό και συμβολικό πλαίσιο εντος του οποίου γίνεται η πολιτική αντιμαχία .

Ο νικητής των επόμενων εκλογών δεν πρέπει να αναλάβει μια κοινωνία πολλαπλάσιων συντριμμιών από όσα υπάρχουν σήμερα.Βαδίζουμε στις εκλογές αιμορραγώντας πολλαπλά.

Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται μια πολιτική παρέμβαση πολιτών.

Μια σιωπηρή διαδήλωση αγωνίας.

Ναι στην πολιτική σύγκρουση σε μια συγκροτημένη Ελλάδα.

Σάββατο 19 Μαίου Σύνταγμα 19:00

Το ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε , η pseudopasokiline pragmatismus κάνει καλό .

Κι' όμως η συγκυρία είχε  ξεκινήσει  την κορύφωση από το απραγματοποίητο δημοψήφισμα του Γαπ. Η μη διενέργεια του ανέβαλε τον προσανατολισμό της κοινής γνώμης. Οι εκλογές το πραγματοποίησαν και  προσανατολισμός τώρα είναι σαφής :

Οι εκλογές αποτυπώνουν το ξεκάθαρο Ναι στο Ευρώ.

Ο νικητής των εκλογών είναι η  αυτονομημένη διαθεσιμότητα του Τσίπρα για κυβερνητικές ευθύνες. Επομένως είναι ψήφος διαχείρισης, διευθέτησης, ανατακτοποίησης .Δίπλα του η κυβερνώσα Δημαρ ανακατασκευάζουν  την ενιαία πάλαι ποτέ ανανεωτική αριστερά ως ετερόρρυθμη εταιρεία Η  λειτουργική αριστερά μπήκε στα βαθιά. Η θάλασσα έχει τους δικούς της κανόνες και οι καπετάνιοι το ξέρουν. Αυτοί που θα προσπαθούν να ερμηνεύσουν τις αλλαγές πορείας θα κουραστούν.

Ταυτόχρονα, αυτή η κοινοβουλευτική αριστερά έχει μια ισχυρή παρουσία βουλευτών ονομασίας προέλευσης Πασοκ. Η συνεισφορά τους είναι θεραπευτική.Ως γνωστόν η ισχυρή δόση της ενεργού ουσίας pseudopasokiline pragmatismus στις κοινοβουλευτικές ομάδες,  ενισχύει το σύνδρομο " προεκλογικά λέμε και καμιά κουβέντα παραπάνω". Η προ τριακονταετίας ασθένεια " έξω από την Εοκ" έχει επανέλθει ως καινοφανής επιδημία " έξω το μνημόνιο " αλλά το φάρμακο θα την θεραπεύσει. Η οιονεί κυβερνώσα αριστερά θα μας εκπλήξει με το ρεαλισμό της.

Η τελετουργική αριστερά μπορεί ασφαλώς να συνεχίσει τα ευχέλαια μόνη της.

Ο λεγόμενος αστικός χώρος μπορεί να απολαύσει την ένδεια του σε ιδέες και πρόσωπα. Φευ , είναι αυτή η ένδεια που διαμορφώνει και την ξηρασία  στο υπόλοιπο τοπίο.

Η ΧΑ αντιπροσωπεύει αυτό που ξέρουμε όσοι πάμε γήπεδο. Το 7 % είμαστε τραμπούκοι, φαλλοκράτες, αγράμματοι.

Το αυθεντικό  brand name " pasok " έχασε , ωστόσο η ενεργός ουσία του κυκλοφορεί σε διάφορα generics που διατίθενται ανεξέλεγκτα σε όλα τα φαρμακεία της Βουλής.

Η αρχιτεκτονική και τα απλά μαθηματικά της βουλής δείχνουν εκλογές σε λίγο. Ο Τσίπρας έχει πλέον αμεσολάβητη σχέση με τους " μη προνομιούχους " του οι οποίοι θα του δώσουν την πρώτη θέση σε κάθε ευκαιρία .

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται αλλά μερικά φάρμακα είναι κλασσικά .

Εικόνα:http://societeperrier.com/articles/upcoming-event-shuji-terayama-who-can-say-that-we-should-not-live-like-dogs-tate-modern/

Μια ιδέα ταξιδεύει αυτονομημένη.

Ξαφνικά η αναδιάταξη  του πολιτικού παιχνιδιού αναδύει μια ενδιαφέρουσα  ιστορική πιθανότητα: ένας πολιτικός σχηματισμός με ιστορικές και πολιτικές αναφορές στην αριστερά θα βρεθεί με εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.

Για όποιον έχει έστω και την πιο αναθεωρητική αναφορά στην αριστερά, τα διλλήματα είναι αφόρητα:

1.-Ναι  ή όχι στην αριστερή κυβερνητική  προοπτική ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της;

2.-Προέχει η συμβολική ιστορική σημασία μιας αριστερής Κυβέρνησης του ελέγχου του προγραμματικού της πλαισίου;

3.-Αν ο ριζικός  αναθεωρητισμός ανήκει σε ένα  εσωτερικό διάλογο εντός των ηθικών και πολιτικών συντεταγμένων της αριστεράς, τότε έχει αξία μόνο συμβάλλοντας στην σταθεροποίηση τους;

4.-Αν έχεις μια ψήφο αυτή την καταθέτεις σε μια ιστορική συμβολική πύκνωση με προεκτάσεις στο μέλλον, η την οδηγείς σε μια άλλη κομματική έκφραση η οποία παρέχει μεγαλύτερες εγγυήσεις προγραμματικής συνεκτικότητας;

Τα ερωτήματα γίνονται όμως πιο διαχειρίσιμα  αν κατανοηθεί πως η εκλογική αυτή δυναμική σχηματίζεται   γιατί ακριβώς είναι " κυβερνητική". Ο Συριζα παίρνει την πρωτοβουλία να οριοθετήσει ένα κυβερνητικό πρόταγμα, και το πρόταγμα του δίνει φτερά. Με μια έννοια το πρόταγμα γίνεται  το ίδιο το  κόμμα, η ίδια η   υπόσταση του. Η αριστερή κυβέρνηση είναι αυτόνομη πλέον ιδέα η οποία για να εξυπηρετηθεί ωθεί τον Σύριζα σε μια μετεξέλιξη.Ο μετεξελιγμένος Συριζα γίνεται αναγκαστικά αμφίπλευρος , ελαστικός, και πιο προεδρικός .Η κυβερνητική προοπτική απαιτεί ένα λελογισμένο πολυσυλλεκτισμό που παραπέμπει στο ΠΑΣΟΚ του 80 και  κρυσταλλώνεται  την μορφή μιας " αριστερής Δημαρ" .

Αν δούμε τις συντεταγμένες της προεκλογικής του όψης έχουμε :

-Την άρνηση όλων των μνημονιακών συμβάσεων με το αίτημα της ριζικής αναδιαπραγμάτευσης.

-Ενα εκτεταμένο πρόγραμμα δημοσίου ελέγχου τραπεζών και Δεκο.

-Την διάνοιξη ενός ευρύτερου μετώπου ,μιας ρήξης με χαρακτηριστικά ιστορικής γιγαντομαχίας στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

´Όλα αυτά ,όμως ,σχετικοποιούνται  αν ενταχθούν σε ένα ευρύτερο διακύβευμα κοινωνικής και εθνικής αυτοσυντήρησης .Τα πρόσφατα ιστορικά παραδείγματα στην Λ.Αμερική είναι ενδεικτικά μιας μεγάλης σχετικότητας (Λούλα,Μοράλες κλπ)  Η ρήση "όλα θα είναι διαφορετικά την επόμενη μέρα " έχει καθολική ισχύ. Επομένως , αφορά και την προεκλογική πλατφόρμα του πρωτοπόρου  και τους πιθανούς παίκτες του νέου παιγνίου.

Η απραγματοποίητη αριστερή ενότητα παραδόξως λειτουργεί υπέρ της προοπτικής αυτής. Καθώς στρεσάρει τους πιθανούς εταίρους στην διεκδίκηση του ενδοαριστερού εκλογικού  πλάσματος  , τους ωθεί  να γίνουν οι ίδιοι πιο ακριβείς και συγκεκριμένοι για να επιβιώσουν. Το πρόταγμα της κυβέρνησης μεταβιβάζεται ως κύμα σε όλους τους εμπλεκόμενους, και τους εξειδικεύει περαιτέρω .Η εκλογική επιτυχία της Δημαρ η είσοδος των Οικολόγων στην βουλή  , η συντήρηση ή αύξηση του ΚΚΕ σε ανεκτά επίπεδα αποτελούν, την προϋπόθεση μιας αριστερής κυβέρνησης. Ωστόσο τίποτα από αυτά δεν μπορεί να γίνει αν οι πιθανοί εταίροι  δεν γίνουν πιο συγκεκριμένοι. Η  αυτοσυντήρηση των δυνητικών συμμάχων δημιουργεί ένα πλεόνασμα το οποίο πιστώνεται σε αυτόν που μιλάει εξ´ ονόματος του συνόλου της αριστεράς. Στην άλγεβρα της ενωμένης αριστεράς το άθροισμα των δυνάμεων της έχει αξία μόνο για αυτόν που το βλέπει.Η απραγματοποίητη αριστερή προεκλογική ενότητα , δημιουργεί ακριβώς τις πιο στιβαρές αριστερόφωνες οντότητες οι οποίες μόνο ως τέτοιες μπορούν να συνεισφέρουν. Η αριστερή κυβέρνηση δεν υφίσταται με γονατισμένους τους καλεσμένους τους δυνητικούς εταίρους. Αλλιώς το σκηνικό με ένα κόμμα επικυρίαρχο μιας ασθμαίνουσας λοιπής αριστεράς θα μεταφέρει την κυβερνητική πίεση στο εσωτερικό του. Θα μεταβληθεί ακουσίως σε ένα κρατικό μόρφωμα.

Η αριστερή κυβερνητική προοπτική  γίνεται πλαστική γιατί είναι οιονεί κυβέρνηση. Χωρίς ένα ευρύ παλλόμενο  λόγο - πλαίσιο , χωρίς μια  επέκταση προς τις όλες αντιφάσεις της κοινωνίας και οικονομίας του 2012 , δεν υπάρχει καμία δυναμική. Τα επεισόδια συγκρότησης της syrizanexartisia  ανήκουν ακριβώς στο  θεμιτό οργανικό συντονισμό με τις συχνότητες πέραν της αριστερής ραδιοφωνικής μπάντας .Οι " μη προνομιούχοι" αποτελούν όλο και περισσότερο λέξη κλειδί στο λόγο του Τσίπρα.Ο προεκλογικός λόγος , το ύφος και η δυναμική της ομιλίας  του Τσίπρα στην Ομόνοια αποτελούν μια τελετουργική κατάθεση η οποία υπερβαίνει τους εμπνευστές της και εκτελεστές της. Οι  φίλοι  και ψηφοφόροι  θα απολαύσουν την εκλογική επιτυχία αλλά θα πρέπει να δοκιμάσουν τις αντοχές τους στο αναμενόμενο σλάλομ .Το εθνικό ακροατήριο  των μη προνομιούχων ήταν εκεί....

Στο φως αυτής της ανάλυσης το αίτημα της αριστερής διακυβέρνησης πυροδοτήθηκε από τον αφέτη εμπνευστή, αλλά ταξιδεύει αυτόνομο πλέον. Η κατανόηση αυτής της αυτονομίας είναι θεμελιακή για  όσους ενδιαφέρονται πραγματικά για την επιτυχία του, και όχι για την χρήση του ως προεκλογικό τρικ. Όποιος λοιπόν έχει ένα πραγματικό ενδιαφέρον για μια νέα αριστερή διακυβέρνηση έχει πολλούς και ενδιαφέροντες τρόπους να το εξυπηρετήσει. Ας τους εξαντλήσει όλους.


Ιστότοπος εικόνας:http://www.russianartandbooks.com/cgi-bin/russianart/00955A

Η syrizanexartisia συγκροτείται η dimarodrasis καθεύδει

Για την ορολογία dimarodrasis, syrizanexartisia εδώ

Προφανώς η προεκλογική καταιγίδα της εβδομάδας είναι η ανοικτή πρόσκληση Τσίπρα προς τους Ανεξελ για ψήφο ανοχής. Πρόκειται αναμφίβολα για μια πολύ ενδιαφέρουσα κίνηση, γιατί ακριβώς μετατοπίζει το πολιτικό ενδιαφέρον από τις αξιώσεις συνέπειας των προτάσεων ,στις αξιώσεις συνθέσεων τους.Η συγκρότηση της syrizanexartisia είναι μια σύγχρονη κίνηση που αποδεικνύει την ανάγκη ετερογενών συνθέσεων ως μοναδική λύση στα αδιέξοδα. Είναι ένα βήμα που αναδεικνύει ένα ιδιόρρυθμο ζήτημα , αυτό του πρωτείου της μορφής της πολιτικής  πρωτοβουλίας έναντι του περιεχομένου της.

Η απογοήτευση βέβαια είναι για την πλευρά της dimarodrasis η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να αξιοποιήσει την κυβερνητική αυτή πρόταση και να αντιπροτείνει την δική της συγκρότηση . Αντ’ αυτού προτίμησε την μετατόπιση της συζήτησης με βάση το κριτήριο της " αριστερής" συνέπειας.

Ο Τσίπρας  επιχειρεί  κάτι που είναι απενοχοποιημένο και δυναμικό. Ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της ενδεχόμενης συνεργασίας η ιδέα της ετερογενούς συνεργασίας ανταποκρίνεται στις πιο σύγχρονες ανάγκες όπου τα υποκείμενα της πολιτικής είναι υβριδικά, πολυσθενή , σύνθετα , πολυπρισματικά .Αν ο αντιμνημονιακός αγώνας έχει για κάποιους αξία , το ότι αυτό το μέτωπο  περιλαμβάνει συντηρητικούς ,φοβικούς με τη μετανάστευση και υπερπατριώτες είναι μια αδρή αναπόδραστη πραγματικότητα. Την ίδια ισοδύναμη και ισόμορφη πραγματικότητα εκφράζει και ταύτιση   αποχρώσεων και επιδιώξεων πχ των πανεπιστημιακών μεταρρυθμιστών προερχόμενων από διαφορετικά ρεύματα. Η μορφή της συγκυριακής συμμαχίας είναι ακριβώς η ίδια.Η πρόταση του Τσίπρα δεν είναι τερατογένεση σε ένα πληθυσμό ομαλότητας, είναι δημιουργική όσο ήταν για μερικούς η συμμετοχή του Λαος στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Αν απέναντι στην δημιουργική αυτή ιδέα εφαρμοστεί ο έλεγχος με βάση το κριτήριο της αριστερής συνέπειας, τότε αναπόδραστα το κριτήριο δεν μπορεί να γενικευθεί, γιατί αυτόν δεν υπάρχει αντικειμενικά .Αν όμως  αντίστοιχα εφαρμοστεί ο έλεγχος με βάση το κριτήριο της εσωτερικής συνέπειας της πρότασης  σε σχέση την δική της στοχοθεσία ,τότε το κριτήριο γενικευμένο μπορεί να εφαρμοστεί σε όλους. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ προκρίνει αυτή τη λύση για τους δικούς του λόγους ,το ερώτημα είναι ,οι άλλοι τι αντίστοιχο προκρίνουν για τη δική τους προοπτική;

Η μορφή της syrizanexartisia είναι αυτή που προκαλεί αμηχανία και όχι το περιεχόμενο της. Ωστόσο εδώ προκύπτει το ερώτημα αν μπορεί να γενικευθεί η μορφή αυτή.Η γενίκευση αυτή είναι θεμελιακά , καταστατικά  αξιωματικά αδύνατη γιατί το σύστημα υπάρχει μόνο και μόνο ως  συνύπαρξη τελετουργικών και λειτουργικών διαδικασιών. Το σύστημα λειτουργεί λόγω της ποικιλίας του. Η ποικιλία δεν ορίζεται με βάση μόνο τον μονήρη άξονα αριστερά δεξιά, αλλά και μέσω μιας μη γραμμικής , ασυνάρτητης συσχέτισης Τελετουργίας και Λειτουργίας

Τελετουργικές είναι οι πολιτικές δυνάμεις που η ρητορική τους εδραιώνεται σε αξιώσεις εσχατολογίας, ευθύγραμμης ιστορικότητας, ιστορικού πεπρωμένου και θυσίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν λόγο στην συγκυρία, αλλά ότι ο λόγος τους λειτουργεί συμβολικά, ως πηγή συγκρότησης αυτοπροστασίας  και επιβίωσης. Οι τελετουργικες αυτές δυνάμεις είναι το θεμέλιο της πολιτικής συμβίωσης καθώς τοποθετούν το όριο της. Αλλοίμονο αν η πολιτική είναι μόνο ορθολογιστική. Το ΚΚΕ δεν είναι σημαντικό γιατί είναι " κομμουνιστικό " , είναι  παράγων σταθερότητας γιατί εμπλουτίζει την τελετουργία της δημοκρατίας με αυθεντικά λαϊκά δρώμενα  ισχυρής  βιοψυχικής εκφόρτισης.

 Λειτουργικές είναι οι πολιτικές δυνάμεις που η ρητορική τους έχει αξιώσεις ορθολογιστικής διαχείρισης  , μηχανικής αρτιότητας και επιδιώκουν να λειτουργήσουν μέσω των κρατικών υπομοχλίων. Οι αστικές κυβερνητικές δυνάμεις είναι κατ´ εξοχήν λειτουργοί.

Το ενδιαφέρον της συγκυρίας είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί ένα άλμα από την τελετουργία στην λειτουργία ,σε χρόνο dt , έχοντας την βασική του κοινωνική συνιστώσα , τις μορφωμένες μικροαστικής δυνάμεις ,να λειτουργούν εντός της τελετουργικής συμβολικής διάστασης της πολιτικής. Η Δημαρ έχει ήδη διαβεί το στάδιο αυτό με προφανή εγκατάλειψη οποιασδήποτε αξίωσης συμμετοχής στο αριστερό τελετουργικό δρώμενο.Το άλμα αυτό απαιτεί προφανώς εξηγήσεις. Τις άκουσα και είδα σχεδόν όλες, με προσοχή. Η  ορθολογική διαύγαση  της προσέγγισης προς τους Ανεξελ, με κριτήρια αριστερής ή ακόμα μαρξιστικής συλλογιστικής ,αδικεί κατάφορα τους διαχειριστές της. Αντί μιας κινηματικής άλγεβρας   θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν καλύτερα τις γόνιμες διερευνήσεις της πολιτικής θεολογίας. Στα συμφραζόμενα του Λένιν ο Καμένος δεν " βγαίνει" ούτε με spiked μπάφο από το Φιέρι. Εντός μιας κατανόησης μετατόπισης από τον ησυχασμό στην ιεραποστολή όλα γίνονται πιο καθαρά.

Παράλληλα  η κριτική στον Τσίπρα περί μιας δεξιάς μετατόπισης εντός του κλασσικού άξονα  δεξιά αριστερά είναι άδικη, άστοχη, υποβολιμαία και εκ του πονηρού. Ο Τσίπρας και η υπό διαμόρφωση Syrizanexartisia εισέρχονται στο πεδίο της εφαρμογής ως περίπου αυθεντική παρθενογένεση , μόνο που το νεογνό είναι ακριβώς αυτή η σύνθεση. Η συνθετική κίνηση είναι προς έπαινο, το περιεχόμενο είναι προς πιθανό έλεγχο.

Οι τελετουργικές δυνάμεις προφανώς θα δικαιωθούν εντός των αιώνιων επίδικων της θεολογίας τους,  αλλά αναγκαστικά θα παραμείνουν εντός των δρώμενων και ευχελαίων  του ναού .Εντός του ιερού τους χώρου έχουν προφανώς το υπέρτατο σεβασμό μας.

Οι άλλες λειτουργικές δυνάμεις δείχνουν αιφνιδιασμένες. Για  λόγους που σχετίζονται από την προϊούσα αποιδελογικοποίηση του χώρου και την καθολική επικράτηση του ψευδοορθολογισμου του "συγκεκριμένου"  η dimarodrasis η οποία έχει αυθεντικά στοιχεία μιας επιτυχημένης σύνθεσης, αντί να αξιοποιήσει την γενναιόδωρη απενοχοποίηση, επαναφέρει τον κλασσικό , του πρώτου ημιχρονίου του περασμένου αιώνα, άξονα δεξιά αριστερά. Αν δημιουργείται μια left patriot synthesis ,  η left liberal synthesis γίνεται ξαφνικά démodé παρότι θα έπρεπε να κεφαλοποιήσει την εξέλιξη.

Στις μέρες που απομένουν , λοιπόν , ελπίζω η syrizanexartisia να συγκροτηθεί περαιτέρω  ως στιβαρή προσδοκία,  η δε dimarodrasis  να απενοχοποιηθεί και να συγκρουστεί μαζί της στο επίδικο του περιεχομένου  και όχι στο άνοστο επίδικο της σύνθεσης. Αυτό το επίδικο είναι de facto λυμένο. Έτσι προβλέπεται να  είναι η πιο ενδιαφέρουσα ,αναπάντεχη ,προεκλογική εβδομάδα, που θα περιπλέξει τα συνειδησιακά  προβλήματα πολλών.